brat dominikanin Johannes Eckhart von Hochheim (ok. 1260-1327/1328), zwany Mistrzem Eckhartem, scholarz na Uniwersytecie Paryskim, następnie wikariusz w Strasburgu i wykładowca w Kolonii;
mistyk i twórca ważnego nurtu w nadreńskiej mistyce chrześcijańskiej, który utożsamiał Boga z Jednią i za jedynie realną uważał duszę ludzką, bowiem posiada ona boski pierwiastek; identyfikowany z neoplatonizmem, nawiązywał do idei Platona i czerpał garściami z dzieł Arystotelesa;
szczególnie znane są jego relacje oraz rozważania nad nocą duszy i pocieszenia; zważywszy na to, iż przez swoją wolnomyślność naraził się Watykanowi, nie dziwi intensywność tych relacji;
według niego poprzez swoją duszę człowiek może dostąpić kontaktu z Bogiem;
z racji na niebezpieczeństwo przyswojenia sobie tej idei przez ludzi prostych, prowadzącej do podważenia podstawowego, żywotnego dogmatu Kościoła Katolickiego o wyłączności zbawienia przez Kościół (extra ecclesiam nulla salus), papież Jan XXII w bulli In agro dominico potępił 17 jego tez, a 11 osądził jako podejrzane;